L(ie)ove?_title
posted on 13 Nov 2009 15:08 by montaby
+++
++
+
แสงแดดอุ่นลอดผ่านม่านโปร่งเป็นทางยาวทอดผ่านขึ้นมาบนเตียง
พาดผ่านแผ่นหลังกำยำ ใบหน้าคมนอนคว่ำหน้าบนหมอนนุ่มอย่างเหนื่อยอ่อน
หลังจากผ่านงานเลี้ยงแต่งงานของShaun Evaristo กับ Aimee Lucas มาอย่างหนักตลอดคืน
เขาไม่ใช่คนชอบดื่มเหล้าหรือสังสรรค์เสียงดังอะไรเทือกนั่น
แต่เพราะความดีใจหรืออะไรสักอย่างทำให้เขาดื่มหนัก และกลับมานอนหมดสภาพแบบนี้
"อื้อออ" แทยังเบี่ยงตัวหนีแดดที่ตอนนี้เริ่มแยงตาเขา
แต่ก็หงุดหงิดยิ่งขึ้นเมื่อผ้าห่มมันร่นหายไปจากเตียง
กล้ามใหญ่คว้ามือเปะป่ะไปควานหาแต่ก็ไม่พบ ทำให้เขาต้องยอมลุกขึ้นมา
"เที่ยงแล้วเหรอเนี่ยะ? มึนหัวชะมัด..!!??!!"เขาบ่นพึมพัมกับตัวเอง
ก่อนจะขยับตัวลุกจากเตียงอย่างลำบากเพื่อไปอาบน้ำ
"เอ..???ช่างเหอะ" แทยัง งงงวยกับเสื้อผ้าของตัวเองที่กองอยู่บนพื้นอย่างระเกะระกะ
แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ หัวของเขามึนตึบคิดอะไรก็ไม่ออกแล้วตอนนี้
ในใจนึกถึงแต่ถ้าได้น้ำเย็นมาราดหัวสักฉาดก็คงจะดีขึ้น
ร่างกำยำเดินสวมกางเกงในตัวเดียวเดินดุ่มคว้าผ้าขนหนูนุ่มเข้าห้องน้ำไปอย่างเชื่องช้า
โดยไม่สังเกตสิ่งผิดปกติด้านหลัง
เสื้อยืดคอกลมตัวใหญ่สีเข้มกับกางเกงฮิบฮอปตัวใหญ่หัวเข็มขัดสีเงินเปล่งประกาย
น้ำหอมกรุ่นกลิ่นอ่อนถูกฉีดพรมก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้อง เพื่อไปพบกับคนอื่นๆในห้องโถง
"โททีชั้นตื่นช้า เมื่อคืนคงหนักไปหน่อย ขอบใจนะที่พาไปนอน"แทยังทักเพื่อนรักร่างบาง
ที่นั่งดูทีวีกับหมาที่คนทั้งโลกอิจฉาบนโซฟาสีเข้มที่ห้องโถง
ก่อนที่เขาจะเดินผ่านไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบขวดน้ำมาดื่ม อึกๆ
"ชั้นเปล่า.."จียงเอ่ยแบบไม่ใส่ใจก่อนที่จะกดรีโมทช่องสัตว์เลี้ยงแสนรัก
แล้วหันไปหยอกล้อกับเพื่อนแสนซน ปล่อยให้แทยังขมวดคิ้วเป็นเลขแปด
เท่าที่เค้าจำได้คนที่พาเค้าไปนอนเมื่อคืนเป็นคนรูปร่างผอมบาง
แถมตอนที่เขาตื่นเสื้อผ้าก้ถูกถอด ถ้าไม่ใช่จียงแล้วใครจะกล้ามาถอดเสื้อเค้า
ถ้ามันไม่กลัวโดนหักคอ หรือว่าจะเป็น......
"พี่ยงเบฮะ ผมจะเอาเค้ก"เสียงแหลมเล็กจากด้านหลังทำเอาแทยังสะดุ้ง ....ซึงรี...
"หลบหน่อยฮะ ผมจะเอาเค้กเมื่อคืนพี่ๆไล่ผมกลับมาก่อน
ผยังไม่ได้กินเค้กแต่งงานเลยนะฮะ"น้องเล็กบ่นงุบงิบพลางค้นหาของกินในตู้เย็น
ออกมากองบนโต๊ะ เบียดแทยังออกห่าง
"กลับมาก่อน..??" แทยังพึมพัม ตอนนี้แม้จะไม่มีเส้นผมมาแบ่งปันเลือดที่ไหลเวียนบนหัว
แต่เขาก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดีว่า คนรูปร่างผอมบางที่พาเค้าไปนอนและถอดเสื้อผ้าให้เค้า
เมื่อคืนเป็นใคร หนุ่มน้อยร่างกำยำเดินไปหาเพื่อนรักที่ตอนนี้กำลังหอนส่งภาษากับหมาหน้าย่น
อย่างสนุกสนานทีหน้าทีวีอย่างหงุดหงิด
"ถ้าไม่ใช่นายกับซึงรีแล้วใครเป็นคนพาชันไปนอนวะ แถม........"ไม่ทันที่แทยังจะได้คำตอบ
จากจียงเสียงออดหน้าประตูก็ดังขึ้น
---อ๊อดดดดดดดด!!!!!!!!----
----อ๊อดดดดดดดด!!!!!!---
"ซึงรี......."เสียงแหลมเรียกคนนั่งที่โต๊ะอาหาร
----อ๊อดดดดดดดด!!!!!!---
"...ฮ๊า..~*อร่อยจังเลย"น้องเล็กจ้วงเค้กเคี้ยวตุ้ยๆอยู่ในปากทำเป็นหูหนวกไม่ได้ยินเสียงออด
----อ๊อดดดดดดดด!!!!!!---
"ซึงรี!!"เสียงแหลมที่เข้มขึ้นทำให้น้องเล็กหยุดกินเค้กแล้วเดินไปเปิดประตุอย่างหน้ามุ่ย
ตอนนี้แหละ ได้จังหวะพอดี อยู่กันสองคน แทยังได้ที่กระซิบถามเพื่อนรัก
"จียง นายรู้ใช่ไหมว่าเมื่อคืนใครพาชั้นมานอน แล้วยังถอดเสื้อให้ชั้นอีก
ถ้าไม่ใช่แกจะเป็นใครวะ.."แทยังคาดคั้นเพื่อนรัก แต่ไอ้ร่างบางหัวทองก้ไม่ได้มีทีท่า
รู้ร้อนรู้หนาวกับความร้อนใจของเพื่อนแม้แต่น้อย
"พี่จียงฮะ ผมกับพี่ท๊อบซะ ซะ ซื้อ..แ อ. บ เปิ้ล มา ด้วยหล่ะ"หนุ่มซื่อแดซองพูดตะกูกตะกัก
ของในมือร่วงพรูลงมา ทำเอาคนร้อนใจหันไปมองด้วยความงง งวย
ก่อนจะสังเกตสายตาของแดซองที่จ้องเขม็งไปทางประตูห้องของเขา
"นายอยากรู้ก็ถามเจ้าตัวเอาเองสิ.."จียงตอบแบบไม่ใส่ใจลูบหัวกาโฮ่ให้นอนหลับ
เจ้าหมาอ้วนก็ทำตาปรือไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวกับมนุษย์โลกแม้แต่น้อย
แทยังลุกขึ้นหมุนตัวกลับไปมองที่ประตูห้องตัวเองพบหญิงสาวผมบ๊อบสั้น
ร่างบาง สามเสื้อเชิ๊ตตัวที่เขาใส่เมื่อคืน ทำท่าบิดไปมา
เพราะมันทำท่าจะเปิดให้เห็นส่วนโน่นส่วนนี้เมื่อเทอขยับไปมา
"ขอโทษค่ะ เพราะว่าเมื่อคืนคุณทำชุดของชั้นขาดไป
จะเป็นไรไหมถ้าจะช่วยหาอะไรให้ชั้นใส่กลับบ้าน...."เสียงนิ่มเอ่ยอย่างเอียงอาย
พลางหน้าแดงก่อนจะมุดตัวไปอยู่หลังประตูห้อง
"คือ ชั้นปะ ปะ เปล่านะ"แทยังรีบหมุนตัวกลับมาแก้ต่างให้ตัวเองแต่ก็คงไม่ทันแล้วหล่ะ
ตอนนี้ท๊อบ แดซอง และซึงรีต่างทำหน้ามีเลศนัย ยิ้มกรุ่มกริ่ม
"ชั้นว่าเทอใส่แค่เสื้อเชิ้ตแบบนั้นคงหนาวหน้าดู
นายรีบไปหาอะไรให้หล่อนใส่ดีกว่าน่า"ท๊อบแหย่พลางจับไหล่เพื่อนล่ำร่างเล็ก
ให้หมุนตัวไปที่ประตู โดยเจ้าตัวก็ขัดขืนอย่างเป็นที่สุด
"ม่ายๆๆๆ มันไม่ใช่เรื่องจิงแน่นอน พวกนายแกล้งชั้นใช่ไหม...นี่เลิกเหอะน่า"แทยังต่อต้าน
เหล่าสมาชิกด้วยการผลักมือเล็กมือใหญ่ที่ผลักเขาให้เข้าไปในห้อง
"จียง !!นายอย่าเอาแต่เลี้ยงหมาสิวะ ช่วยบอกพวกนี้ทีสิว่าไม่ใช่
เมื่อคืนนายเป็นคนพาชั้นไปนอนใช่มะ เอ้ย!!จียง" แทยังพยายามหาตัวช่วย
แต่ไอ้เพื่อนรักที่เขาถามหาก็เอาแต่ลูบหัวหมาอย่างไม่ใส่ใจ จียงส่ายหัวทำหน้าเหนื่อยหน่าย
เอามือจุ๊ปากให้ทุกคนเบาๆก่อนจะอุ้มกาโฮ่มาพาดหลังกล่อมให้มันหลับ
"พวกนายเลิกแกล้งยงเบ เหอะน่า "ทุกคนหยุดยื่นนิ่งกับคำตอบของจียยง
เหมือนกับการลุ้นรางวัลหวยใต้ดินก็ไม่ปาน จียงเดินอุ้มกาโฮ่ผ่านฝูงชนเขาหยุดยืนต่อหน้ายงเบ
แทยังมองเข้าไปในตาเพื่อนรักได้แต่หวังว่าเขาจะเอ่ยคำว่าล้อเล่นออกมา
"หล่อนเป็นเจ้าสาวของนาย นายควรดูแลหล่อนให้ดีกว่านี้นะ "เสียงแหลมเอ่ย
ก่อนจะเอียงตัวไปกระซิบ
"เสื้อเชิ๊ตตัวเดียวมันจะไปอุ่นอะไร
เมื่อคืนนายคงทำให้หล่อนร้อนแทบละลายเลยใช่ไหมหล่ะ...... หึ หึ"
จียงชักชวนคนอื่นไปรื้อของที่ท๊อบกับแดซองเพิ่งซื้อมาทิ้งแทยังยืนตัวแข็งให้กับประตูห้อง
ของเขาอย่างหวดกลัวและสับสน
เจ้าสาว
เจ้าสาว
เจ้าสาว
คำๆนี้วนเวียนเข้ามาในหัวเขาเป็นล้านๆรอบแม้ว่าประตูห้องเขาจะห่างเพียงไม่กี่ก้าว
แต่มันเหมือนหลายล้านปีแสง
เขาลูบนิ้วก้อยที่มีแหวนวงเล็กใส่อยู่เสมอตอนนี้มันหายไป
เขาพยามทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมาในช่วง 22 ปีนี้จนถึงเมื่อคืน
หญิงสาวร่างบาง ผมบ๊อบสั้น ในชีวิตนี้เขารู้จักสักกี่คนนะ
ทำไมคนที่เพิ่งเจรจากับเขา เขาแทบจะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน
มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่กันนะ
เมื่อคืนนี้
..
...
.
+++++++++++
TBC
ps.5555++++ สะเอะมาเขียนเรื่องใหม่ เรื่องเก่ายังไม่จบ เรื่องเก่ายังไม่ได้เขียน จะเป็นฟิกกึ่งสั้นกึ่งยาวนะ จะพยายามเขียนให้จบก่อนไปน๊า ให้กำลังใจด้วย จะอัพทุกวันเลยหล่ะ5555
สาธุ
edit @ 13 Nov 2009 23:35:25 by montaby